Zo even een korte samenvatting van de afgelopen 2 maanden.

Met Thanksgiving was ik dus naar Renee in South Dakota, het was echt SUPERLEUK om Ren weer te zien en hoe zij terecht is gekomen. De vliegreis was ongeveer 4 uur, met 2 kleine vliegtuigjes. Doordat het weer niet al te best was, had ik vertraging en miste ik nog bijna me tweede vliegtuig in Detroit. Maar ik had geluk, mijn overstap was namelijk in dezelfde gang als mijn eerste vliegtuig.

Uiteindelijk kwam ik aan en was het super om Renee weer te zien. Het begin was een beetje onwennig omdat we niet zo goed wisten of we nederlands of engels moesten praten, en omdat we alletwee niet meer gewend waren om nederlands te praten, het was dus een mengelmoesje. Ik werd opgehaald met de auto met haar gast moeder en dochter.

Het plaatsje waar ze woont is echt superklein en het landschap is geel en uitgestrekt, met af en toe een huis. De boerderij waar ze woont is echt super Amerikaans ingericht en ze hebben een paar paarden en honden die buiten wonen.

De dag erna met Renee meegeweest naar haar school, af en toe mee naar een les geweest en verder heb ik me eigen huiswerk gedaan in de bibliotheek van de school. De school is heel klein, dus iedereen kent elkaar en ik werd dus ook een paar keer aangesproken door mensen die zich afvroegen wie ik was. Het zag eruit als een echte Amerikaanse high school. En `s middags nog mee geweest naar basketball practice.

De dag erna was het Thanksgiving en zijn we de hele dag bij hun family geweest. Daar veel gegeten en spelletjes gedaan, maar niet iets heel bijzonders.

Die vrijdag hebben we paardgereden, western style, wat nogal wennen was, maar wel supervet. En daarna zijn we naar de stad geweest en hebben we lekker geshopt en gegeten en naar de bios gegaan.

Zaterdag weer Thanksgiving gevierd, maar nu met de andere helft van de family, ook hier weer veel eten en spelletjes doen.

Het was een superleuke week, veel gedaan en gezien en het was superleuk om weer even bij te kletsen met me Twin <3 Helaas ook wat verdrietig nieuws tussendoor, maar ben supertrots op Renee hoe ze daar mee om is gegaan en alles heeft geregeld. Ik ben blij dat ik ben geweest en dat het gewoon weer voelde alsof niks was veranderd. `side by side, or miles apart, friends are forever, close to your heart´

Zondagnacht naar het vliegveld gebracht en `s avonds weer terug in me kamertje.

Daarna kwam al snel Madrigal, het grote kerstfeest waar alle amerikanen helemaal vol van waren. `s ochtends met een groep meiden begonnen met klaarmaken, daarna met z´n allen foto´s gemaakt en gewacht tot het tijd was voor het dinner. Om eerlijk te zijn, was het eten een grote flop, gewoon een standard maaltijd die je altijd in Baker (eetgebouw) kunt krijgen. Het leuke eraan was dat de leraren en andere medewerkers je eten serveerden en ook helemaal netjers waren.

Er waren ook wat optredens, en op het eind werden er met iedereen kerstliedjes gezongen. Het 1 na laaste lied was het lied waarvoor iedereen een week lang in een tent had geslapen, namelijk the twelve days of Christmas. De tafels waren in 12 rijen verdeeld en elke rij had dus zijn eigen dag, en als die dag aan de beurt was moest je zo hard als kon je tekst schreeuwen terwijl je met je hakken en je jurk op je stoel stond. Het was superleuk, als je het lied niet kent, moet je hem maar even opzoeken en dan voorstellen hoe 200 man wat staat te schreeuwen.

Het laatste lied was silent night. Iedereen had een kaars gekregen en het licht was uit, het was heel mooi en gaf je de gelegenheid om even rustig na te denken over alles.

Daarna met een paar naar mijn kamer gegaan en Dutch drinking games gedaan, wat een groot success is hier :) uiteindelijk iedereen zo drunken dat alles emotioneel werd. `s nachts nog even naar de dance geweest wat in de gymzaal werd gehouden, maar ook dat was niet zo spetterend als ik had verwacht. Uiteindelijk toch een geslaagde en gezellige dag gehad.

En toen was het tijd voor finals. 2 weken lang was iedereen dag en nacht bezig met studeren. Omdat het voor een paar internationale, waaronder me beste vriendin Becky, de laatste weken hier was, hebben we nog zoveel mogelijk uitstapjes gemaakt tussen het leren door. Het waren twee drukke en gezellige weken.

De laatste dag met de internationale bij elkaar gekomen en afscheid genomen wat best wel heftig was. Gelukkig wonen de meeste ervan in Engeland dus zag ik die alweer snel. Ik was nog een extra dag op campus omdat mijn vlucht pas zaterdag vertrok, dus heb ik de laatste dag bij Hannah geslapen. Op de eerste vlucht was ik nog samen met 1 van de engelse meiden en hebben we in Detroit nog samen geluncht.

En toen na een lange reis zonder slaap eindelijk weer in Nederland. Toen ik van de zomer weg ging had ik nog het idee om rond te reizen met de kerst, maar na een paar weken hier had ik toch wel weer zin om naar huis te gaan, vooral om dat gekke paard van me weer te zien, en na de hell week van fall break zag ik er toch wel tegenop om weer naar huis te gaan. Maar ik wist dat ik het vroeg of laat toch moest doen.

Het was lekker om weer thuis te zijn en lekker niks te moeten. Veel vriendinnen gezien en lekker op de bank tv gekeken, want die had ik toch wel gemist :) Meteen de eerste maandag naar de manege geweest zodat ik er verder niet zoveel aan zou denken. Het voelde goed om iedereen weer te zien en ook om Bowendy weer te zien. Was zelfs nog tweede geworden met haar bij de clubkampioenschappen, ben super trots op wat we samen hebben bereikt in zo´n korte tijd, no matter what anyone says.

Ik ben niet naar Macho´s stal geweest, hij had namelijk altijd een speciale manier om me te begroeten en te kijken elke keer als ik aan kwam lopen, en die herinnering wil ik gewoon niet kwijt. Een van de moeilijkste dingen vond ik toch wel als andere mensen over hem praatten, over oude herinneringen of over zijn laatste weken. Dat het niet gewoon alleen een bijzonder paard voor mij was, maar dat hij ook andere mensen had geraakt en dat ik zou willen dat ik er voor hem was geweest, zodat we samen hadden kunnen eindigen wat we samen waren begonnen. Maar het voelde goed om te weten hoe alles precies was gegaan en om wat van zijn spullen te krijgen.

In me kamer thuis heb ik nu ook z´n hoofdstel hangen, en mijn oude kist met al zijn foto´s, dekjes, halster en hoefijzers. En ik heb een speciaal plekje voor hem en mijn konijn gemaakt waar ik kaarsjes kan branden bij hun foto´s.
Het was niet al te moeilijk om door al zijn spullen heen te gaan gelukkig en ik ben blij dat ik zoveel van hem heb. In de drie weken dat ik thuis was heb ik ook maar 1 breakdown gehad en daarna ging ik gelukkig snel naar de manege dus ik kon er niet te lang in blijven hangen. Vanessa had namelijk weer een goed paard voor me gekozen en het was lekker om weer ff te rijden zonder te veel na te denken. Wat ik van de zomer ga doen qua rijden weet ik allemaal nog niet, dat hangt ervanaf of ik een leuk paard kan vinden waar ik een klik mee heb zoals ik die met Macho en Bowendy had.

Het was lekker om weer even thuis te zijn, maar ook raar omdat ik eigenlijk niks te doen had. Geen paarden meer, geen volleyball, geen school. Maar gelukkig wel nog steeds family and friends.

Na drie weken ben ik naar Becky in Engeland gegaan en hebben we een hele gezellige week gehad. Het echte Londense leven gezien, maar ook de toeristische plekken. Ook nog een paar andere Engelse studenten gezien die ook in amerika waren, dus het was een hele geslaagde week.

En toen weer met het vliegtuig naar Amerika. Het was heel rustig dus iedereen mocht gewoon z´n eigen plekje zoeken. Me tweede vliegtuig was vertraagd, dus ik had bijna de bus terug naar college gemist, maar gelukkig was ik nog op tijd. Het was de beste vliegreis die ik tot nu toe heb gehad, dus ook al was het lang, het was niet zo erg als normaal. En wat alles helemaal perfect maakte was dat ik helemaal niks voor me te zware koffer hoefde te betalen, ook al niet toen ik van amerika naar Nederland vloog.

Zondagavond aangekomen en met vrienden bijgeklets en koffer een beetje uitgepakt. De dag erna weer naar school en begon het normale leven weer. Nu zijn we weer een paar weken in het semester en moet ik toegeven dat het met allemaal tot nu toe goed bevalt.

De afgelopen week was heel druk, had een o.chem exam en een final project en presentatie voor bio lab. Van zaterdag tot woensdag lopen blokken op o.chem, en het ging op zich wel, maar ik weet wel dat ik niet hoog heb gescoord. Na het examen net even een vrij uurtje om te eten want daarna had ik een meeting met me bio lab groepje om onze presentatie te maken en onze verslagen af te maken. Na 5 uur werk was het nog niet klaar maar waren we allemaal zo uitgeput (1 jongen had zelfs de hele nacht niet geslapen om o.chem te studeren) en besloten we maar gewoon naar bed te gaan.

De volgende dag kwamen we weer bij elkaar om de presentatie af te maken. Doordat de hele week al zo druk was wouden we er alledrie gewoon zo snel mogelijk klaar mee zijn dus zijn we ook zonder verder voorbereiden en te stressen naar binnen gegaan. Mijn deel van de presentatie ging over hoe we de dissection van de fish hadden gedaan en hoe we alle data hadden geordend, dus het was niet heel technisch gelukkig. Het moeilijkste was om er ter plekke een vlot engels verhaal van te maken. Maar op het eind was onze leraar heel tevreden met ons werk, ze vond dat we goede dingen hadden gezegd en opgezocht die ze nog niet eerder had gehoord, en ik kreeg nog 2 complementen dat ik de methods zo goed had verteld en dat ik een heel slim antwoord op de conclusies had. Oftewel, een geslaagde presentatie.

`s avonds met Erika aan een cadeau voor becky gewerkt want die is bijna jarig en dan gaan we dat per post opsturen. We zijn t-shirts aan het maken op de amerikaanse manier, dat betekent dat je een t shirt kapot knipt zoals je dat wilt en dat je er daarna op gaat tekenen en schilderen wat je wilt.
Vanavond wat drinken met vrienden die ik niet zo vaak zie en dan de rest van het weekend uitrusten en voorbereiden voor een nieuwe drukke week, want volgende week heb ik ook weer 2examens. Dit weekend zijn er heel veel amerikanen naar huis dus is het redelijk rustig op de campus. Ik wou eigenlijk zondag gaan snowboarden in de buurt, maar doordat ik group meetings heb kan dat weer niet. Wel krijgen we morgen weer sneeuw, maar gelukkig niet zo koud als in Nederland. En dat is maar goed ook want de ramen kunnen niet goed dicht dus `s nachts heb ik de hele tijd wind in me bed en dat is koud genoeg.

Dit was wel zo´n beetje wat er allemaal is gebeurt, ik zal nu weer proberen het wat beter bij te houden, maar omdat het nu heel normaal voelt om hier te wonen, is het toch moeilijker om wat te vertellen, dus vragen en verzoekjes zijn ook altijd welkom.