De afgelopen week nogal een zware tijd gehad. Had het heel druk op school en daarnaast ook nog problemen met professors. Ik zou namelijk met fall break met Becky naar LA gaan en we zouden om 2 uur met de door school geregelde shuttle bus vertrekken naar het vliegveld. Maar toen bleek dat ik van 1 tot 2 een psychology examen had. Dus ik met Becky naar de professor, alles uit te leggen en vragen of ik het examen om 12 uur mocht maken zodat ik daarna meteen weg kon.

Dat bleek nogal te veel gevraagd. Hij begon een heel onrespectvol verhaal en eindigde met dat ik dom was dat ik het zo had gedaan maar dat hij met z´n collega´s zou overleggen. Na 2 weken nog steeds niks gehoord, dus me advisor gemaild omdat ik niet wist hoe ik dit aan moest pakkken.
Dat had ik beter ook niet kunnen doen want die maakte het ook duidelijk dat ik een koe was en dat de professor helemaal gelijk had, ze was zichzelf lekker aan het indekken. Ze zei dat ik naar hem toe moest gaan om het nog een keer te vragen en dat mijn advisor bereid was om me in de gaten te houden enzo.

Maar omdat hij me de eerste keer zo voor gek had gezet was ik niet van plan om dat nog een keer te laten gebeuren. Dus stuurde ik samen met Becky een perfecte, formele mail. Het mailtje dat ik terug kreeg was dat ik het niet mocht maken, dat hij me naam niet wist en dat ik dan het eindexamen maar moest nemen en deze over moest slaan…

Ook in de les maakte hij heel duidelijk dat mijn reden niet geldig was en dat je alleen weg mocht als je een sportevent had. Hoe bedoel je messed up?

Ondertussen bleef ik heel kalm en beleefd, telkens zeggen dat het niet nog een keer zou gebeuren en dat het me speet voor de moeite. Maar de mailtjes die ik terug kreeg leken daar totaal niet op. Me advisor schreef ook weer een mail dat ik niet moest opgeven omdat ze en hele goede relatie had met de professor, oftewel hun vechten iets uit en ik zit er middenin.

Toen besloot de shuttle bus ook nog eens om 1 uur te vertrekken zodat ik het examen helemaal niet meer kon maken. Becky heeft toen een boos mailtje gestuurd en is toen naar haar advisor gegaan, want die is wel heel aardig en die heeft toen een lift voor ons geregeld bij een student die in State College woont (waar het vliegveld is).

Dus uiteindelijk me examen gewoon om 1 uur gemaakt en om 2.15 vertrokken. `s ochtends had ik biology gehad en `s middags dus psychology, beiden gingen voor me gevoel gelukkig wel goed.

Na een week lang leren en weinig slaap was het dan eindelijk tijd voor LA. Op het vliegveld ging alles soepel en we zaten op tijd in het vliegtuig. En toen begon de echte shit..

Het vliegtuig had technische problemen en moest gereset worden ofzo, allemaal heel veel gedoe en het zou een uur duren voor de technische mensen er zouden zijn?! Dus iedereen weer uit het vliegtuig en toen maar wachten. Daarna werd er gezegd dat de vlucht gecancelled werd en omdat er een football game was waren alle hotels, auto´s en vluchten vol tot maandag. Iedereen probeerde wat te regelen en uiteindelijk was er dan weer een kans dat de vlucht wel weer door ging. Dit spelletje duurde zo´n 5 uur, en we hebben zo´n 3 keer onze vlucht omgeboekt.

Tijdens het wachten me ouders gebeld wat hun dachten wat slim was, en toen kreeg ik een vuilnisbelt vol met olifantenshit over me heen. Ik kreeg te horen dat Macho EN mijn oma waren overleden. Met die oma hadden we niet zo veel contact maar het kwam toch hard aan vooral omdat je zelf duizenden kilometers weg bent.

Maar het nieuws van Macho kwam natuurlijk het hardste aan. Het ene moment krijg je een 10 voor je essay over je geweldige paard en de week erna krijg je te horen dat hij er niet meer is. Ik miste hem al heel erg en keek er super naar uit om hem weer te zien met de kerst. Maar dat zit er niet meer in voor ons.

Na een uur lang hysterisch gehuild te hebben in de wachtkamer van het vliegveld, mezelf weer een beetje bij elkaar geraapt. Uiteindelijk ging de vlucht dan toch door en kwamen we rond 11 uur aan in Detroit. Daar werd een hotel voor ons geregeld, het Sheraton hotel, en om 12 uur hadden we onze kamer. Daar hebben we pizza besteld en zijn we die in bed op gaan eten. Rond 2 uur gingen we slapen, maar dat lukte me niet en om 5 uur stonden we weer op. Op onze vlucht naar Detroit bleek nog iemand van Juniata te zitten dus daar gingen we nu ook samen mee naar het vliegveld. Om 6 uur `s ochtends fruit gegeten bij starbucks maar we waren allebei een beetje van de wereld. De vlucht naar LA ging soepel, het is 5 uur vliegen, maar ik kon helaas weer niet slapen.

In LA door een busje naar ons hotel gebracht, dat in downtown LA lag.. De beneden verdieping van het hotel was heel mooi en chique maar de kamers waren nogal armoedig. We zijn toen even op bed gaan liggen en daarna de bus naar Venice beach genomen. We hadden geen idee waar we heen moesten dus zijn gewoon in een bus gaan zitten en na een uur rijden kwam die op het eindstation aan en zijn we uitgestapt. Dat bleek dus ook bij Venice beach te zijn dus we zaten meteen goed. Daar over het strand gelopen en lans de kraampjes. `s Avonds naar Santa monica pier gelopen maar de pier werd na een half uurtje al afgesloten omdat een beroemd iemand de hele pier had afgehuurd! Dus zijn we wat gaan eten in de Mc en zijn we daarna weer op een random bus gestapt. Deze bus zou ons naar ons hotel brengen maar er waren straten afgesloten dus kwamen we bij het station uit. Uiteindelijk maar een taxi genomen die ons 5 blokken verderop bracht.

Het hele weekend dat we er waren was er een demonstratie ofzo, overal waren mensen aan het kamperen en hadden ze spandoeken en alles gemaakt. Doordat we downtown sliepen zagen we de rijke en de arme kant van LA. `s avonds watt v gekeken en naar bed gegaan.

Zondag werden we opgehaald door een open tourbusje die ons door LA en langs de huizen van beroemde mensen bracht. We hebben heel veel gezien en het was leuk om te doen. We kregen bij het Hollywood sign en op rodeo drive wat tijd om rond te lopen. Na de trip zijn we over de walk of fame gelopen, hebben we wat dingetjes gekocht en zijn we in het Hard rock café gaan eten.

Daarna zijn we naar een tattoo shop gegaan en heb ik een tattoo laten zetten. Sinds Macho ziek werd heb ik nagedacht om iets van betekenis te doen wat me aan die tijden zou herinneren. De nicht van Becky heeft toen ik hier was ontwerpen voor me gemaakt en daar heb ik uiteindelijk een combinatie van gekozen. Het is een M met linksonder een hartje en rechtsboven een hoefijzer met 3 sterren erboven. De sterren staan voor: Aim for the moon, if you miss you may hit a star. Iets wat voor mij over het gevecht met Macho gaat en dat ik toen Bowendy tegenkwam die me heeft geholpen in het verwerken van alle frustraties en verdriet over Macho. Nu hij is overleden vind ik het ook rustgevend om te denken dat hij een van die sterren is en dat hij ergens over me waakt. Ik vind het heel moeilijk om na te denken over waar hij nu is omdat ik nooit echt heb nagedacht over een `paardenhemel´ ofzo en het voelt raar om daar met andere mensen over te praten. Toch hoop ik dat hij mijn beschermengel is en dat alles vanaf nu wat makkelijker wordt. Becky is de enige waar ik het gevoel heb dat ik er echt over kan praten omdat zij zelf heel open minded is en ook een hond heeft gehad die veel voor haar betekende en is overleden.

Daarna zijn we naar het hotel gegaan en hebben we een film gekeken en zijn we gaan slapen. Maandag werden `s ochtends weer vroeg opgehaald en dit keer naar de universal studios gebracht. Daar hebben we de studio tour gedaan waarbij je langs de verschillende sets rijd en ze laten zien hoe ze actie maken. Op de set van Desperate housewives waren ze aan het filmen dus daar hebben we ook een stukje van gezien. De rest van de dag hebben we door het park gelopen en de verschillende attracties gedaan. Het hoogtepunt was wel het spookhuis. Iedereen die mij kent weet dat ik helemaal histerisch wordt van enge dingen en verklede mensen. Gillend en rennend ben ik met becky door het spookhuis gerend en op een gegeven moment raakte ik me slipper kwijt toen ik wegrende voor een monster. Het monster bleef bij me slipper staan dus ik ging natuurlijk niet terug. Becky heeft hem toen voor me opgehaald maar werd toen weer gevolgd door het monster en toen ben ik weer heel hard weggerend, dit keer liet ik me tas vallen en weer durfde ik hem niet op te halen. Toen becky hem deze keer ging pakken rende ik de kamer uit en was ze alleen met het monster haha.

`s avonds werden we weer naar het hotel gebracht. Omdat het de laatste avond was hebben we onze koffers ingepakt en alles geregeld voor de vlucht en gingen we daarna met een taxi naar IHOP. Dat is het international huis voor pannekoeken :). Daar hebben we heerlijk gegeten en pannekoeken meegenomen naar het hotel. Van 12 tot 2 geslapen en toen de pannekoeken gegeten en werden we naar het vliegveld gebracht. In het vliegtuig de hele weg geslapen tot Detroit, daar overgestapt en uiteindelijk weer in State college aangekomen. Daar moesten we 3 uur wachten voordat we opgehaald werden om echt naar huis te gaan.

Heb veel gezien en meegemaakt op onze reis en vond het vooral raar om te zien hoe 2 werelden zo dicht bij kunnen zijn. Omdat wij downtown sliepen zag je de zwervers en de demonstranten overal en 15 minuten verderop leefden de miljonairs en de sterren. Veel grappige situaties meegemaakt en het gevoel gekregen dat ik steeds meer zelfstandig wordt.

Toen ik thuiskwam was me roommate nog niet terug want die had de bus gemist en zat dus nog in Florida. Was behoorlijk moe dus ben toen gewoon naar bed gegaan. De volgende dag begon school weer en had ik heel veel huiswerk. Heb woensdag en donderdag tot 2 uur moeten werken om alles af te krijgen dus hoop dat het goed gelukt is. Kreeg ook cijfers terug van me toetsen: Psychology 82, O.chem 85 en bio 67. Moet alleen nog me biology lab cijfers terug krijgen en cws verslag. Ben vanaf nu klaar met bio lab, dus heb 8 uur extra vrije tijd per week. Hoop dat ik dan gewoon me werk kan doen en meer kan focussen op me vakken en examens.

Gister met Rebecca en Natasha rondgehangen en film gekeken en daarna naar bed. Vandaag was weer een droomdag, heb boodschappen gedaan en de was en moet straks naar een voorstelling voor cws. Dit weekend doe ik het expres een beetje rustig aan zodat ik de tijd heb om overall over na te denken. Het gaat steeds beter alleen in de avonden is het af en toe moeilijk, maar alsik tot heel laat school heb ben ik er gelukkig niet zo mee bezig. Heb wel het gevoel alsof een deel van me brein niet meer werkt, want ik heb moeite om te concentreren op school en huiswerk.

Als ik aan alles denk wat ik met Macho heb meegemaakt krijg ik het wel moeilijk, dan ga ik meestal wat anders doen tot ik alleen in me kamer ben. Vanaf het begin dat hij ziek werd heb ik lopen twijfelen of ik er wel goed aan deed om hem te laten leven, of ik niet egoistisch was om hem bij me te houden. Vooral in het begin heb ik vaak gedacht dat ik hem moest laten inslapen op momenten dat het heel slecht met hem ging, maar op een of andere manier kwam hij er altijd weer bovenop. Ik heb lang na kunnen denken over hoe ik zijn laatste dagen zou willen besteden, maar ik had gewoon nooit gedacht dat ik er niet bij zou zijn en dat ik hem niet heb kunnen zien en steunen. Het doet me pijn om erover na te denken omdat ik dan het gevoel krijg dat ik hem in de steek heb gelaten, dat ik bij hem had moeten blijven en dat we het samen hadden kunnen redden zoals we dat altijd deden. Ik heb nu spijt dat ik ben weggegaan omdat ik maar blijf denken dat jij dacht dat ik je achter liet en je had opgegeven. Hoe stom het ook klinkt, in de dagen voor ik weg ging heb ik je proberen te vertellen dat ik wegging, dat andere mensen voor je gingen zorgen maar dat ik terugkwam om je op te zoeken. Ik hoop dat je begreep dat ik je los moest laten maar dat ik je nooit heb opgegeven.

Ik ben heel dankbaar dat jij in me leven kwam. We hebben mooie momenten samen gedeelt maar ook zware en verdrietige tijden. Jij hebt me geleerd om nooit op te geven en om door te gaan waar iedereen opgeeft; try and fail, but don´t fail to try. Om je niks aan te trekken van iedereens commentaar en te luisteren naar je gevoel. Je hebt me leren leven, leren lachen, leren huilen en leren genieten van elk moment. En dat is wat ik zal blijven doen.

Er was altijd wat aan de hand met ons, en ik wist ook dat als er niks aan de hand was, dat er binnekort wel weer wat zou gebeuren. En toch gaf je nooit op, hoeveel pijn je ook had en hoe moe je ook was. Soms moest ik je helpen om op te staan of om je evenwicht te hebben, maar zodra je alles weer onder controle had vocht je er weer voor.

Ik had je heel graag willen zien en erbij willen zijn toen je zachtjes heenging. Gewoon om het voor mezelf af te sluiten en om jou te steunen. Ik had nog heel veel dingen met je willen doen en nog zoveel met je willen beleven. Ik vind het heel moeilijk om als ik thuiskom weer naar stal te gaan, om daar dan jouw box te zien met een nieuwe paard, wetend dat jij er nooit meer zal zijn. Om naar stal te gaan, zonder dat ik daar iets te doen heb. Bij elk ding dat ik doe wat ik ook met jou heb gedaan zal ik aan je denken en ik weet niet of ik dat aankan. Nooit zal een ander paard jouw plek in mijn hart vervangen.

Ooit hoop ik je weer te zien, om je alles uit te kunnen leggen en te weten dat het goed met je gaat. Om te zeggen hoeveel ik je mis. Het is ons nu niet gegeven om samen te zijn, maar misschien in een ander leven of in de hemel.


Ook met deze ervaring heb je mij weer sterker gemaakt. Ik zal altijd blijven vechten voor wat ik wil en ik zal nooit opgeven zonder alles te hebben geprobeerd. Het gaat niet om wat je bereikt, maar om wat je ervan leert. Het gaat om de reis en het gevecht naar je doel en hoe meer je van je reis geniet en leert, hoe meer voldoening het geeft als je je doel bereikt. Uiteindelijk, als je terugkijkt op je leven, zijn het die momenten die je je het meest zult herinneren.

Bedankt voor alles dat je me hebt gegeven, ik hoop dat het nu beter met je is. Ik zal je nooit vergeten, I love you more than words can ever say!